Pokaz Studia Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA.
Spektakl dyplomowy inspirowany SZKLANYM KLOSZEM Sylvii Plath to wejście w świat, który właśnie się rozsypuje – cicho, ale nieodwracalnie. To przestrzeń, w której kobiecość zostaje wciśnięta w ramy systemowych oczekiwań, a każdy gest buntu odbija się od ścian przezroczystej, choć szczelnej konstrukcji. Szklany klosz nie jest tu literacką metaforą, lecz współczesnym doświadczeniem: filtrem, algorytmem, presją bycia „jakąś”.
W tej rzeczywistości relacje są jak powiadomienia – krótkie, przypadkowe, obojętne. Miłość rozmywa się jak stary post na feedzie, a komunikacja staje się performansem, który udaje kontakt. Spektakl dotyka przemocy w jej najbardziej współczesnych odsłonach: od systemowego uciszania kobiet po normalizowaną kulturę naruszeń i manipulacji. Depresja nie pojawia się jako pojedyncza diagnoza, lecz jako efekt długotrwałej erozji – ciągłego napięcia między tym, co narzucone, a tym, co niewypowiedziane. To spektakl o życiu w przeładowanym interfejsie, o poszukiwaniu autentyczności w epoce autoprezentacji.
O próbie wydobycia własnego głosu spod warstwy narzuconych narracji. W centrum pozostaje pytanie: czy da się jeszcze spotkać drugiego człowieka bez pośrednictwa ekranu, maski, roli?
Spektakl nie daje ukojenia – daje język, którym można o tym mówić.





























